شعر

آدمیزاد…. غرورش را خیلی دوست دارد، اگر داشته باشد، آن را از او نگیرید… حتی به امانت نبرید… ضربه ای هم نزنیدش، چه رسد به شکستن یا له کردن! آدمی غرورش را خیلی زیاد، شاید بیشتر از تمام داشته هایش، دوست می دارد؛ حالا ببین اگر خودش، غرورش را به خاطر تو، نادیده بگیرد، چه قدر دوستت دارد! و این را بفهم آدمیزاد!

شروع لحظه های بی قراری را
جشن میگیرم که شاید
برای بی قراری ها نباشد فصل پایانی
که شاید تا ابد اینجا بمانی تو

دلیل بی قراری ها …
بمان با من
بمان تا بی نهایت تا پس از پایان
تو میدانی صدایت هم برای من
به سان مرحمی بوده
به روی زخم دیرینه
همان زخمی که مدت هاست
نشانش مانده بر سینه
بدان ای مرحم و محرم به جان من
اگرچه سینه ام سرد است
ولی در عمق این سرما
هنوزم شعله ای سوسو زند اینجا
میان قلب تاریکم
و این شعله چراغ این ره تار است
برای ما
دلیل بی قراری ها بمان با من …

به سلامتیه کسی که نمیشناسد مرا
اما نوشته هامو میخونه، تا از درونم با خبر بشه
و بهم بفهمونه که تنها نیستم …!

از دبـــــــــــستان تا سطوح عالیه همه جا بحث رسم اشکال هندســــــــــــــــــــی است هیچ استادی حرفی از رسم آدمیــــــــــت نمی زند!

ندگی مسابقه نیست
زندگی یک سفر است
و تو آن مسافری باش …. که در هر گامش
ترنم خوش لحظه ها جاریست …!

گر می خواهی خوشبخت باشی برای خوشبختی دیگران بکوش؛

زیرا آن شادی که ما به دیگران می دهیم به خود ما بر می گردد.

تو دیگه بازی نیستی”
یکی از بزرگترین تهدیدهای دوران کودکی

گاهی پروانه ها هم اشتباه عاشق میشوند ، به جای شمع ، گرد چراغهای بی احساس خیابان می میرند…..